Wat vinden onze patienten van ons?

Ik ging naar mijn 'cluppie'

Dinie Hoogeslag (64) is patient van de afdeling Fysiotherapie van Gelre Zutphen. Hieronder leest u haar ervaringen!

"December 2015 kreeg ik de diagnose borstkanker. Vanaf dat moment werd ik geleefd door de afspraken in het ziekenhuis. Tijdens het gesprek met de mama-care verpleegkundige kreeg ik de folder van de fysiotherapie in het ziekenhuis speciaal voor oncologie patiënten.

Samen sporten is plezierig

Ik heb nog even getwijfeld of ik naar de plaatselijke fysiotherapie zou gaan, maar achteraf ben ik blij dat ik gekozen heb voor het ziekenhuis. Vooral het samen sporten met lotgenoten was erg plezierig. Zonder woorden weten wat kanker en chemo met je doet is zo waardevol.

En als u denkt dat het alleen kommer en kwel was, dan heeft u het mis. De humor was steeds aanwezig, we hebben wat afgelachen. Twee keer in de week fietste ik met plezier naar het ziekenhuis. Nu eens even niet voor een vervelende behandeling of gesprek met een arts, ik ging naar mijn “cluppie”.

Daar durfde ik voor het eerst mijn pruik af te zetten toen mijn haar iets begon te groeien. Zo vertrouwd waren de mensen om me heen.

Alle lof voor de begeleiding

De fysiotherapeuten weten welke behandeling je hebt gehad en lezen de uitslagen van de bloedwaarden. Aan de hand daarvan krijg je een optimale begeleiding.

Het was geen gemakkelijke periode, maar de fysiotherapie heeft eraan bijgedragen dat ik weer snel voldoende energie had om de dagelijkse bezigheden op te pakken.

Verder ik heb eraan over gehouden dat ik met veel plezier mijn conditie verder opbouw bij een sportschool, omdat ik ervan overtuigd ben dat bewegen erg belangrijk is."

Dinie Hoogeslag, 29 november 2016


Lol in fysio!

Han Koolhof was patient van de afdeling Fysiotherapie van Gelre ziekenhuizen Zutphen. Hieronder leest u zijn ervaringen!

Iedereen heeft verstand van voetbal en kanker

"Kanker! Dat kreeg ik te horen van de specialist na diverse onderzoeken. Mijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn; mijn perspectief veranderde op slag. Toen ik mijn vrienden, familie en kennissen op de hoogte had gesteld, kwamen ook de adviezen. In Nederland heeft niet alleen iedereen verstand van voetbal maar ook van kanker; ik kreeg goed bedoelde maar voor het overige idiote adviezen.

Waardevolle adviezen van fysiotherapeut

Ik maak twee uitzonderingen, maar die zijn dan ook afkomstig van professionals: diëtisten en fysiotherapeuten. Mijn diëtiste heeft mij uitstekend geadviseerd, waardoor ik op gewicht gebleven ben. Dat is heel belangrijk als je kanker hebt.

Andere waardevolle adviezen kreeg ik van de fysiotherapeuten in het ziekenhuis. Daar had ik aanvankelijk weinig oor naar. Ik heb in mijn 68-jarige leven nooit aan sport gedaan. Althans, niet vrijwillig. Mijn beweging beperkte zich tot een wandelingtje en een toertochtje op de fiets. Het idee dat ik ooit nog eens op een loopband zou staan of beenspieroefeningen zou doen in een sportschoolachtige omgeving, kwam mij als hoogst belachelijk voor.

Maar de fysiotherapeuten wisten me snel te overtuigen. Allereerst met het “dreigement” dat als je niets doet, als eerste je spierweefsel verdwijnt. En dat het héél lastig – zo niet onmogelijk – is om dat terug te veroveren. En verder: dat je je gewoon beter voelt als je geregeld beweegt.

Ik voel me beter na sport!

Hadden ze gelijk, die dames van de fysiotherapie? Dat van dat spierweefsel weet ik niet. Ik heb er nooit als Sylvester Stallone uitgezien, en ook nu lijkt dat niet te gebeuren. Wél voel ik me na een uurtje sporten stukken beter dan wanneer ik thuis op de bank was blijven zitten. En als je je uitgeput voelt, is de verleiding erg groot daaraan toe te geven. Ik voel me echt veel beter als ik gesport heb. Bovendien zie ik het een bescheiden zelfoverwinning. Maar wat ik echt nooit verwacht had – echt nooit! –ik vind fysiotherapie gewoon leuk."

Han Koolhof, 23 juli 2015


Het verhaal van Ellen Scholten over haar borstkanker

Als je hoort dat je (een vorm van) kanker hebt, wil je maar één ding en dat is genezen. Er staat je een lang traject van behandelingen te wachten die je op een zo aangenaam mogelijke manier wilt doorstaan.

Toen mij 'Oncologische fysiotherapie' door het Gelre Ziekenhuis Zutphen werd aangeboden was ik eerst een beetje sceptisch. Heb ik wel zin om bij 'depressieve' mensen met kanker te gaan sporten, want ja, van het hebben van kanker word je niet vrolijk. 

Heerlijk met lotgenoten sporten!

Toch ging ik het proberen en al snel kwam ik erachter dat het me zo ontzettend goed deed. Individueel, in een kleine groep, twee keer in de week je conditie op pijl houden en je spieren soepel blijven houden. Daarnaast was het heerlijk om even met je lotgenoten te hebben over hoe het de afgelopen dagen met je is gegaan. Want wie beter dan je lotgenoten voelen hetzelfde als wat jij op dat moment moet doormaken? Ik heb me fit gevoeld tijdens zware momenten en werd opgebeurd door lotgenoten als ik even een dip had.

De fysiotherapie was een verrijking

Gedurende de hele behandeling, operatie, bestraling, chemo, heb ik me, mede dankzij het sporten en de tips van lotgenoten tijdens het sportuurtje, na omstandigheden goed gevoeld. De oncologische fysiotherapie was een verrijking in mijn leven tijdens het hele ziekteproces. Drie maand na de laatste behandeling kwam de fysiotherapie ook ten einde. En het was goed. Ik was klaar met de 'kankerzooi' en wilde de draad van het 'normale' leven weer oppakken. Na voor mijn ziekte nooit te hebben hard gelopen liep ik vijf maanden na de laatste chemo mijn eerste 7,5 kilometer in een tijd van  47 minuten en 03 seconde. Trots en blij 'dat ik er weer was'.

De 'Mutsenclub'

Tijdens de oncologische fysiotherapie is ook de 'Mutsenclub' ontstaan, een groep van vijf vrouwen die allemaal te maken kregen met borstkanker en elkaar hebben ontmoet tijdens de oncologische fysiotherapie in het Gelre Ziekenhuis Zutphen. Elke eerste vrijdag van de maand spreken we af voor een wandeling. Er wordt even gesproken over hoe we ons voelen, er wordt een selfie gemaakt (vooral in de 'mutsen' periode was het leuk te zien hoe het haar groeit) en tijdens het samenzijn is het vooral veel lachen en kletsen. Jaarlijks lopen we de Pink Ribbon wandeling om toch even stil te staan bij de periode die wij en vele anderen met hun nabestaanden hebben moeten mee maken of nog doorstaan.

Sterk uit mijn ziekteproces

Ondanks de zware periode die kanker heet, heeft de periode dus ook veel goeds opgeleverd, zowel geestelijk als lichamelijk. Eén en al positiviteit over de oncologische fysiotherapie. Mede dankzij deze activiteit en de begeleidende fysiotherapeuten ben ik sterk uit mijn ziekteproces gekomen en is het niet een periode geweest van alleen maar ellende. Meer ziekenhuizen moeten aan dit programma, misschien beter te verwoorden in 'behandeling', aandacht besteden. Ik ben ervan overtuigd dat het een grote bijdrage is naar herstel.

Ellen Scholten - 47 jaar - 2 oktober 2015

Deze website gebruikt cookies om u de best mogelijke ervaring te geven.

Strikt noodzakelijke cookies
Deze cookies zijn strikt noodzakelijk om over de site te navigeren en gebruik te maken van de verschillende functies op de website.
Functionaliteitscookies
Deze cookies verbeteren de functionaliteit van de website door het opslaan van uw voorkeuren.
Prestatiecookies
Deze cookies helpen om de prestaties van de website te verbeteren, waardoor u een betere gebruikerservaring krijgt.
Online surfgedrag/reclamecookies
Deze cookies worden enkel ingezet voor het kunnen afspelen van YouTubevideo's via onze website. Er worden dus geen gegevens verzameld voor reclamedoeleinden.

Meer weten