Wat is Radiologie

De term radiologie betekent letterlijk het stellen van een diagnose met straling. Het is een methode om het menselijk lichaam in beeld te brengen. Ook toont röntgen de werking aan van bijvoorbeeld organen. De röntgenapparatuur verschilt per onderzoek in afmeting en model. Toch is het principe overal hetzelfde. In elk apparaat zit een röntgenbuis die straling opwekt.

Geschiedenis
Wilhelm Conrad Röntgen ontdekt op 8 november 1895 een nieuw soort straling. Hij experimenteert die dag met een buis waarin hij stralen opwekt. De buis is afgedekt met zwart papier, zodat het licht er niet doorheen zal komen. Bij het inschakelen van het apparaat komen er toch stralen door het papier. Röntgen noemt de stralen 'X-stralen' (X voor de 'onbekende') en maakt zijn ontdekking openbaar. Dit is het begin van de ontwikkeling van röntgen, zoals het later is genoemd.

Hoe werkt een röntgenbuis/ -apparaat?
Als het röntgenapparaat aanstaat, loopt er elektrische stroom door de gloeidraad van de röntgenbuis. De gloeidraad verhit en zendt deeltjes uit (zogenaamde elektronen). De elektronen worden in de richting van de plaat (de zogenaamde anode) uitgezonden. Hieruit wordt de röntgenstraling opgewekt.

Er ontstaat een elektrische spanning (de buisspanning) tussen de gloeidraad en de anode. Deze spanning trekt elektronen aan naar de anode met een grote snelheid. Daar botsen ze tegen het metaal van de anode. Hierdoor zendt de anode röntgenstraling uit. Deze straling kan alleen door het venster buiten het apparaat komen. Het venster wordt dan ook gericht op het lichaamsdeel dat onderzocht wordt.

Als de elektrische stroom door de gloeidraad vergroot, zendt de draad meer elektronen uit. Er botsen dan meer elektronen tegen de anode en er wordt meer röntgenstraling uitgezonden. Met andere woorden: de intensiteit van de straling wordt groter. Wanneer de buisspanning toeneemt, versnellen de elektronen richting de anode. De elektronen botsen hierdoor harder tegen het metaal. De straling, die hier vanaf komt, heeft hierdoor een grotere energie.

Op deze manier kunnen de radiologen de energie (hardheid) van de straling bepalen. Hoe harder de röntgenstraling, des te meer de straling kan doordringen. Afhankelijk van het onderzoek kan men de stralingsenergie en de stralingsintensiteit bepalen.